رمز قرآن از حسین آموختیم!

مدارا _ به گزارش سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح
نویسنده:

جلیل بهرامی‌نیا

به‌رغم تفاوتِ بنیادینِ تفسیرِ حادثه‌ی کربلا و نوع بزرگداشت آن در میان اهل‌سنت و شیعه، بر این واقعیت اجماع هست که قیام دلیرانه و مسؤولانه‌ی امام حسین(رض) در برابر انحرافاتِ سیاسیِ آن روزگار، برخاسته از هسته‌‌ی اندیشه‌ی توحیدی و معطوف به احیای ویژگی‌های یک جامعه‌ی برآمده از «لا اله الا الله» بوده و رنگ اصیل اسلامی داشته است؛ زیرا پُر پیداست که قبولِ توحید، مستلزم تغییر سبکِ زندگی و دگرگون‌سازی مناسباتِ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی است و فرد موحّد در صورتِ اصالتِ فهم دینی‌اش، ناگزیر مدافعِ آزادی بشر از چنگالِ جبّاران و برقراری نظام عدالت‌محور خواهد بود.

اسلامی بودنِ یک اجتماع، دو مبنا و نماد دارد: نخست، فقدان استعباد و به بردگی کشاندن انسان‌ها که بیش از همه در تلاش‌های موسی(ع) مشهود است؛ دوم، حاکمیتِ عدل و قسط که در آیه‌ی «لیقوم الناس باالقسط» هویداست. مشهور است که پیام‌آور(ص) فرموده‌اند که یک جامعه را نمی‌توان دین‌پسندانه خواند مگر آنگاه که قضاوت در آن بر مبنای عدالت باشد و بی‌پناهان بتوانند بدون اضطراب و لکنت زبان، حقّ خویش را از قدرتمندان مطالبه کنند! این ارزش‌ها را به تعبیر زیبای علّامه اقبال، خونِ امام حسین از نو زنده کرد و مقاومت دلیرانه‌ی او بود که تختِ استبداد را لرزاند.

فراموش نکنیم که تشخّص‌طلبی‌ها و لجاجت‌های هویتی، نباید بر ماهیت احیاگرانه و رهایی‌بخشِ خیزش ایثارگرانه‌ی حسین بن علی، غبار فراموشی و بی‌اعتنایی بنشاند و ما را در ستایش و ترویج اندیشه‌ی حسینی مردّد سازد.