طلبه‌ها و اصحاب جدار

طلبه‌ها هم فرهنگِ زبانی ویژه‌ی خود را دارند که بازتاب زندگی و ذهنیت آن‌هاست. برخی از تعبیرها و اصطلاح‌هایشان خلاقانه و نمکین است. مثلاً به کسانی که در درس – مخصوصاً درس خارج، بالاترین سطح آموزش فقه و اصول – حاضر می‌شوند، ولی حضورشان بیشتر نمایشی است و سعی و همت چندانی برای یادگیری نمی‌ورزند «اصحاب جدار»، یاران دیوار، می‌گویند: آن‌ها به دیوار مسجد یا مدرسه تکیه می‌دهند، تسبیحی در دست می‌گردانند و با همان کرختی و کاهلی ذهنی و حسی که مثلاً به روضه گوش می‌دهند، در درس می‌نشینند؛ یعنی حضور در درس برای آن‌ها حالتی آیینی یا عادتِ روزانه یافته و محتوای آن اهمیت چندانی ندارد. در درس‌های خارج البته بخش عظیمی از حاضران از این دست‌اند و با انگیزه‌های گوناگون – جز تحصیلِ جدی – پنج روز هفته را قدم رنجه می‌دارند. شاگردانِ جدی حتا در درس‌هایی که صدها نفر در آن شرکت می‌کنند، اندک‌شمارند و طبعاً جز چند سالی به آن درس نیاز ندارند. ولی من خودم طلابی را دیده بودم که یا به اعتراف خودشان یا نقل دیگران، سی سال شرکت در درس خارج فلان کس را مایه‌ی مباهات خود می‌شمردند.

✍️ دیدگاه شما 🙏