محمد به امتش آسان می‌گرفت

من، رسول الله (صلی الله علیه و سلم) و بعد اصحابش را بیش‌تر از همه انسان‌ها آسان‌گیرتر دیده‌ام. مردی که به نزد پیامبر می‌آید و به او می‌گوید: «هلاک گشتم. سوختم. با زنم در روز رمضان همبستر شده‌ام.» پیامبر به او می‌فرماید: «برده‌ای را آزاد کن.» او به پیامبر(ص) گفت: «از کجا بیاورم؟ پولی ندارم.» پیامبر فرمود: «دو ماه پشت سر هم روزه بگیر.» مرد گفت: «این‌همه مشکلات به خاطر همین مسأله است؟» پیامبر(ص) باز به او گفت: «پس شصت مسکین را غذا بده.» مرد گفت: «از کجا بیاورم شصت مسکین را غذا بدهم؟» پیامبر ظرفی از خرما، که برایش آورده بودند، به آن مرد داد و فرمود: «این را بگیر و به شصت فقیر صدقه بده.» مرد گفت: «ای رسول خدا، آیا فقیرتر از من هم کسی در مدینه است؟» پیامبر(ص) فرمود: «اصلاً این را بگیر و به خانواده‌ات بده.» آن مرد کارش تمام شد؛ در حالی که مقدار مالی را به دست آورده بود.

گمان می‌کنم اگر یکی از علما یا فقهای حال حاضر به جای پیامبر (ص) بود تمای درها و راه‌ها را بر رویش می‌بست ولی پیامبر آن را بسیار ساده و آسان گرفت. اصحاب نیز بیش‌تر از دیگران در فتواها و فقه آسان می‌گرفتند. تابعین نیز چنین بودند ولی اندکی کم‌تر از آنان. زیرا در هر قرنی برخی امور مورد نیاز به فقه اضافه می‌شد. تا این‌که به عصر ما رسید. فقه مملو از این احتیاط‌کاری‌ها گشت. یعنی مجموعه‌ای از سختگیری‌ها و غل و زنجیرکردن مردم. این در حالی است که محمد آمده تا این غل و زنجیر را از گردن امتش بردارد.
ما نیاز داریم که فقه را آسان سازیم و آن چیزهایی را که مورد نیاز انسان امروزی نیست از آن حذف کنیم.

✍️ دیدگاه شما 🙏